سلام مستحب،اما جواب آن واجب...

از آن زمان كه كودكي تازه به عقل رسيده بودم، تا حال كه براي خود جواني قد كشيده ام، هميشه واژه سلام عطر و بوي شادي بر انگيزي را برايم،به همراه داشت.

اما در اين شب زيباي باراني بوي ناي باران مرا به سوي خود مي كشد و مي گويد ....

                 سلام

                        و اين سر آغاز يك نفس است و تو .....

                       

                        و تو اي سرور مملكتم...

                                رضا جان

حال تمام وجودم، فداي خاك پاي تو، اي پادشه خوبان...

    در شب ميلاد مباركت، با دستان خالي از معرفت و تنها براي عرض ارادت، همين را مي توانم هديه دهم و بگويم....

                                               

                                                سلام               

برايم سايبان بلندي بودي، تا آفتاب داغ بي مهري به سايه بي  فروغم نتابد...

      بودي اما هيچگاه كنارم نبودي. مهر تاباني كه غربت را،  لحظه لحظه به اين در راه مانده تنها هديه مي داد  .
       حسي مرا به بيراهه كشانده بود. نخواستم زيبائي ات بروجود سرد زمستانيم طلوع كند. 
  ترس تنها مونسم بود و گرماي نگاه  تو، يار مهربان را، نتوانست درك كند...

              خدايا
               بر من ببخش، بي مهريم را
                   و قلب پاكم را به من بازگردان.
                     

                                             نازنين دوست داشتنيم...

                                                                             برگرد....

صدا نمی کنی تو مرا

              مگر نمی شنوی تو صدای مرا

منم غروب کرده در افقت

               توئی سهیل آسمان غمزده ام

بیا و رهائی ده مرا ببر با خود

                 که تا طلوع کنم در شب تاریکت

من از ستاره بپرسیده ام جمال زیبایت

                 ولی ستاره نمی دانست من چه می گویم...

خواب ديدم

              كه تورا دوباره ديدم

مثل يك رويا بود فقط براي من

خواب بودم اما....انگار بيدار بودم

                                         بيدار بيدار

چه بود نمي دانم      

رويائي فقط براي من

                     و سهم تو چه بود نمي دانم

باور نمي كردم تو بودي اما هيچ وقت نرسيدي

رويائي كه تمام شد

                     ومن...من، تنها ماندم

ومن به پايان رسيدم

 

   روياي من خواب سنگيني بود كه با جبر زندگی تمام شد....

  وباز اين دل تنها كه بدنبال روياي خود مي گشت.

    به دنبال خود مي گشت و هيچ نيافت...

                                                جز سكوت و انتظار

خوابي نبود كه بيداري آن را به صبح برساند، اما رساند...

 

روياي من

كاش خواب ابدي ام بودي تا هيچگاه به صبح تنهائي   

   نمي رسيدم.

                                                

                                                   

                                                    

                                                 

سلام.

این سلام فقط برای خواهرمه. خواهرم که به اندازه دنیا دوسش دارم و نمی تونم بهش ابراز کنم. پرستوی عزیزم که هیچ وقت به خاطر بی مهریام سرزنش نکرد. فقط سکوت و نگاه....

با توام پرستوی پر و بال شکسته من. با تو خواهر خوبم. منو ببخش به خاطر سردی رفتارم. به خدا دست خودم نیست. اینقدر خسته و آشفته ام که بعضی اوقات متوجه حال و روزم نیستم. یه دنیا حرف دارم که بهت بگم اما نگفتنش بهتره.........

کاش می شد برات مثل برگه سفیدی بودم تا  تلخیای زندگیتو،تجربه هاتو روی اون می ریختی و رنگینش می کردی.